با ز کن مردک پیر ...

                   در این جنگل سبز

                             در این باغ پر از نکهت و ناز

       که به هر گوشه آن خاطره ای دارم باز

       از زمانی که چنان آب گذشت

                              و دگر باز نگشت.

                             باز کن مردک پیر

                               دراین باغ که عشق‌آمیز است.....

      وزگل خاطره ها لبریز است

      تو نمی دانی هرگوشه از این جنگل سبز، چه صفایی دارد.

      تو نمی دا نی هر گل که شکفته است به شاخ

      در نگاه من و یارم چه بهایی دارد

             باز کن بهر خدا

    این در پولادین را

             که گل خاطره، در خاطر من باز شود

            و نشاطم دلم آغاز شود

     تو چه دانی که در این گلشن پاک از من و دوست، چه مانده است به جای

     تو چه دانی دل طوفانی ما را چه رسید؟