حیرت‌زده‌ام         تشنه یک جرعه جوابم

                  ای مردم دریا!‌ برسانید به آبم

             آیا پس از این دشت رهی است؟   دهی هست؟

             یا اینکه به بیراهه دویده است شتابم؟

             من کوزه به دوش آمده‌ام دشت به دشت

             شاید که تو را، ای عطش گنگ بیابم

             آهی و نگاهی و... دریغا که خطا بود

             یک عمر که با آینه‌ها بود خطابم

             هر صبح حریصانه من و حسرت خفتن

             هر شب من و اندوه که حیف است بخوابم

             چون صاعقه هر بار که عشق آمد و گل کرد

             یک شعله نوشتند ملائک به حسابم

             می ‌نوشم از این تلخ، اگر آتش، اگر آب

                     حیرت‌زده‌ا‌م،       

                                 تشنه یک جرعه جوابم

سبب منم که می شکنم

                  اما حرفی نمی زنم

اگرهیچ کس برام نموند

               واسه اینکه سبب منم

کاش بدونی ماتم دنیام

              بی تو فقط گریه می خوام

کی می دونه این حسرتا

             چه کرده با روز و شبام

تو زندگیم یه دنیایی

             یه کابوسم تو رویای

یه پائیزم تو بهاری 

             من یه مرداب تو دریایی

از این گریه چه می دونی

              نه دردمی نه درمونی

به چه امید می خوای باشی

            که پیش دردام بمونی