ای آتش مقدس آریایی نگاه میتراییت قلبم را به پرستشی مانا و ذهنم را به رسشی پایا سنا بخشید

هميشه انقدر ساده نرو و مگذر، لااقل نگاهي به پشت سرت کن...! شايد کسي در پي تو مي دود

و ... 

      نامت را با صداي بي صدايي فرياد ميزند...!

                                   و تو... هيچ وقت او را نديده اي

                   حیرت‌زده‌ام         تشنه یک جرعه جوابم

                  ای مردم دریا!‌ برسانید به آبم

             آیا پس از این دشت رهی است؟   دهی هست؟

             یا اینکه به بیراهه دویده است شتابم؟

             من کوزه به دوش آمده‌ام دشت به دشت

             شاید که تو را، ای عطش گنگ بیابم

             آهی و نگاهی و... دریغا که خطا بود

             یک عمر که با آینه‌ها بود خطابم

             هر صبح حریصانه من و حسرت خفتن

             هر شب من و اندوه که حیف است بخوابم

             چون صاعقه هر بار که عشق آمد و گل کرد

             یک شعله نوشتند ملائک به حسابم

             می ‌نوشم از این تلخ، اگر آتش، اگر آب

                     حیرت‌زده‌ا‌م،       

                                 تشنه یک جرعه جوابم

سبب منم که می شکنم

                  اما حرفی نمی زنم

اگرهیچ کس برام نموند

               واسه اینکه سبب منم

کاش بدونی ماتم دنیام

              بی تو فقط گریه می خوام

کی می دونه این حسرتا

             چه کرده با روز و شبام

تو زندگیم یه دنیایی

             یه کابوسم تو رویای

یه پائیزم تو بهاری 

             من یه مرداب تو دریایی

از این گریه چه می دونی

              نه دردمی نه درمونی

به چه امید می خوای باشی

            که پیش دردام بمونی

                      چون يار نيست بگو بهار برگردد 

                              بهار ما بود آن روز كه يار برگردد

 فردا و ديروز با هم دست به يكي كردن     

  ديروز با خاطره‌هاش منو فريب داد 

    فردا با وعده‌هاش منو خواب كرد

       وقتي كه چشمامو باز كردم

          امروز گذشته بود

قناري ـ سار ـ بلبل پر

پرستو پر   كبوتر پر

خزان سوز است باغ دل

                 هر آن گل نازنين‌تر پر

تو و حسرت نشيني‌ها

من و آن سخت جاني‌ها

                           تو از دلبستگي‌ها پر

                          تو تا يك آسمان پر

تمام زندگي تكرار يك كوچ است   يك پرواز

تمام زندگي تكرار يك گل   يك گل پرپر

تو و چون گل شكفتن‌ها

تو و تا اوج رفتن‌ها

                        من و خار جنون در دل

                       من و تير خطر بر پر

تمام سينه سرخان روي با ل خويش مي‌بردند

ترا وقتي كه زخم يك كبوتر داشتي بر پر

اگر آئينه، آئينه

            اگر دل، دل

                          اگر پرپر

من از گلخانه دل مي‌بايست مي خواندم

                                      كه در اسطوره آتش سياوش پر . سمندر پر

هميشه قسمتم اين كنج محنت نيست مي‌دانم

                         به سوي چشمهايت مي‌گشايم روزگاري پر

         آه مگذار که دستان من آن

 آن اعتمادی که به دستان تو دارد

                          به فراموشی ها بسپارد.

آه! مگذار که مرغان سپید دستت

                      دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد.

آه ! من چه می گویم؟ آه !

                         با تو اکنون چه فراموشی ها

                         با من اکنون چه نشستن ها      خاموشی هاست.

       با ز کن مردک پیر ...

                   در این جنگل سبز

                             در این باغ پر از نکهت و ناز

       که به هر گوشه آن خاطره ای دارم باز

       از زمانی که چنان آب گذشت

                              و دگر باز نگشت.

                             باز کن مردک پیر

                               دراین باغ که عشق‌آمیز است.....

      وزگل خاطره ها لبریز است

      تو نمی دانی هرگوشه از این جنگل سبز، چه صفایی دارد.

      تو نمی دا نی هر گل که شکفته است به شاخ

      در نگاه من و یارم چه بهایی دارد

             باز کن بهر خدا

    این در پولادین را

             که گل خاطره، در خاطر من باز شود

            و نشاطم دلم آغاز شود

     تو چه دانی که در این گلشن پاک از من و دوست، چه مانده است به جای

     تو چه دانی دل طوفانی ما را چه رسید؟

شايد محال نيست ....

                       آن كس كه درد عشق بداند

                       اشكي بر اين سخن بفشاند

 اين سان كه ذره هاي دل بي ‌قرار‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌من

سر در كمند عشق تو جان در هواي توست

شايد محال نيست كه بعد از هزار سال

روزي غبار ما را بوي باد

د ردوردست دشتي از ديده ها نهان

               بر برگ ارغواني

                                       پيچيده با خزان

يا پاي جويباري

                                     چون اشك ما روان

               پهلوي يكديگر بنشاند

              ما را به يكديگر برساند!

    اي مرغ آفتاب......                                              

                         زنداني ديار شب جاوداني ام

                                                        يك روز از دريچه زندان من بتاب...!

اي مرغ آفتاب...

                      با خود مرا ببر به دياري كه همچو باد

                                                      آزاد و شاد پاي به هرجا توان نهاد...!

من بيقرار و تشنه پروازم

                          تا خود كجا رسم به هم آوازم...!